Piştî hewldana êrîşa çekdar a ku di şeva xwarinê ya li Washingtonê de pêk hat, peyama Serokkomarê Tirkiyeyê Recep Tayyip Erdoğan bal kişand. Erdoğan dema ku êrîşê şermezar dikir got: “Di demokrasiyan de têkoşîn bi ramanan tê kirin, ji bo tu cure tundîtiyê cih tune ye.”
Bêguman ev gotin bingehê herî sereke yê siyaseta demokratîk tîne bîra mirovan: pêşbaziya siyasî divê li ser sindoqê, li ser axaftinê û li ser ramanan were meşandin; rêya bêdengkirina dijber ne zor e, lê maf û qanûn e. Lê tam di vê xalê de mirov bêxwedî li Tirkiyeyê, ango li Zindana Edirneyê dinêre.
Ji ber ku dosyeya Selahattin Demirtaş, yê ku salan e di zindanê de tê girtin, hîn jî yek ji nimûneyên herî eşkere yên nakokiya di navbera peyama demokrasiyê ya ku hikûmet ji derve dide û nîzama siyasî ya ku li hundir ava kiriye de ye. Tevî biryarên Dadgeha Mafên Mirovan a Ewropayê ku binpêkirina maf û girtina bi armanca siyasî diyar kirin û daxwaza berdana wî kirin, Demirtaş hîn jî negihiştiye azadiyê. Ev yek pirsê derbarê serbixwebûna dadweriyê li Tirkiyeyê roj bi roj tundtir dike.
Hêza siyasî ya ku ji bo êrîşa li Washingtonê navê demokrasiyê de gotinên rast ava dike, lê li hember vê neheqiya ku salan e li Edirneyê berdewam dike heman refleksa demokratîk nîşan nade, ev tenê ne nakokiyek e; di heman demê de sînorên têgihiştina hikûmetê ya ji demokrasiyê re jî eşkere dike.
Prensîbên gerdûnî yên demokrasiyê li gor kes, welat an berjewendiya siyasî nayên guhertin. Heke têkoşîn bi rastî bi ramanan were kirin, ew prensîb ne tenê ji bo Trump, lê ji bo Demirtaş jî divê derbasdar be.
Nûçe – Çand – Huner