Ev zarok, kiryarê wê êrîşa xwînbar a li Mereşê ye.
Bi demjimêran e ku mirov li wêneyê wî dinihêrin û li ser rûyê wî xerabiyê digerin. Li çav û brûyê wî, xetên rûyê wî ku hîn di temenê zaroktiyê de ye dinihêrin û dibêjin: ‘jixwe diyar bû’, ‘rûyê wî xerab bû’, ‘dê û bavê wî çawa ev derxistin ser kolanan, nav mirovan?’
Lêbelê, sûc di rûyê mirovan de nayê xwendin. Xerabî ne li xetên eniyê, ne li çavan, ne jî li rûyê mirovan hatiye nivîsîn.
Pirsa ku divê bê pirsîn ev e:
Di mala midûrê ewlehiyê de çima 5 çek hebûn?
Ev zarok çawa gihîşt wan çekan?
Çek di malê de çawa dihatin parastin?
Çima ew qas çek ew qas nêzîk bûn ku zarokek dikaribû bigihîje wan?
Mijar, ne rûyê zarokekî ye; mijar berpirsiyariya mezinan e.
Divê midûrê ewlehiyê çekên xwe bi awayekî ewle biparêze; wan ji destê zarokan dûr bihêle; û bizanibe ku ev ne tenê berpirsiyariyek kesane ye, lê di heman demê de berpirsiyariyek pîşeyî ye. Bi taybetî jî, di mala kesekî ku pîşeya wî ewlehî ye, ku ji her kesî zêdetir dizane çek çi ye û çi dibe ku çêbike, ku çek ew qas bêkontrol bimane ku zarokek dikare bigihîje wan, tenê wekî xemsariyek kesane nayê dîtin.
Ev rewş di heman demê de li ser perwerdehiya navxweyî û têgihîştina kontrolê ya saziyan jî pirsên xeter derdixe holê. Di pîşeyekî de ku divê di derbarê hilgirtin û parastina çekan de herî zêde hestyar be, çima çanda parastina ewle hîn qas nehatiye cihkirin? Di malekê de ku zarok tê de hene, çawa dikare gelek çek bi awayekî ku tê bigihîştin were hiştin? Heke saziyekî polîsan ji personela xwe re berpirsiyariya çekê û metirsiyên navmalê têkildarî wê baş nayê şîrovekirin û bi rêkûpêk nayê kontrolkirin, wê demê tenê ne xemsariya kesekî heye; lêbelê pirsgirêkek pergalê ya firehtir heye.
Piştî ku zarokek sûcekî ew qas tirsnak dike, em her dem rêya herî hêsan hildibijêrin: em zarokê şeytan dikin. Bi vî awayî em xwe rehet dikin. Ji ber ku wê demê em neçar nabin ku li ser pergalan, xemsariyan, bêkontrolî û çekên ku di malê de hatine hiştin biaxivin.
Lê rastî ev e ku zarok bi tena serê xwe nikare felaketekî ew qas mezin çêbike. Kesên ku derfet dan wî, çekan ew qas nêzîk hiştin û tedbîrên pêwîst negirtin, mezin in.
Û piştî her felaketê peyva kurt û kûr a Rakel Dink tê bîra min:
“17 salî an 27 salî, kujer kî dibe bila bibe, ez dizanim ku ew jî deme kî zarokek bû. Heta ku em wê tarîtiya ku ji zarokekî kujerekî çêdike nepirsin, tu tişt nayê çareserkirin, xwîşk û birayên min.”
Dibe ku tam ji ber ku em vê yekê nakin, piştî her felaketê em dîsa û dîsa heman tiştî dijîn.
